Mrs Biggs

Serial, który warto porównać z The Great Train Robbery, opowiada zupełnie poboczną dla tamtego historię żony młodego człowieka, który w Napadzie Stulecia naraił gangowi Bruce’a Reynoldsa maszynistę. Młodym człowiekiem był Ronnie Biggs, a jego żoną, panienka z dobrego domu, córka dyrektora szkoły, Charmian. Poznali się długo przed napadem, zakochali w sobie i, mimo pewnych przeciwności (takich m.in. jak ojciec panny młodej i policja), pobrali się i aż do sierpnia 1963 wiedli spokojne, dość szczęśliwe życie.

Potem było Great Train Robbery i pokazowy proces z wyrokami po 30 lat. A potem Ronnie uciekł z więzienia i przez lata się ukrywał. Serial opowiada o tym, co w tym czasie robiła Charmian, czy to z mężem, czy bez niego. Jak radziła sobie jako dziewczyna drobnego złodziejaszka, żona robotnika, żona skazanego na wieloletnie więzienie, a potem żona uciekiniera. W międzyczasie zresztą Biggsowie mieli trzech synów, więc musiała dbać i o nich.

Całość jest przede wszystkim doskonale zagrana. Sheridan Smith dostała za rolę Charmian zasłużoną Baftę i kilka nominacji. Daniel Mays sekunduje jej dzielnie, jako uroczy Ronnie Biggs, a rolę miał ciężką, bo nie jest to postać łatwa do polubienia. Świetnie zagrali Adrian Scarborough (jako kategoryczny ojciec) i Tom Brooke (jako kumpel Ronniego z półświatka), żeby było zabawniej, okazało się, że obu ich widziałam ostatnio w Królu Learze z NT. Do tego ciekawy scenariusz i dobra reżyseria (scenarzysta, Jeff Pope — autor scenariusza Filomeny — współpracował z reżyserem, Paulem Whittingtonem, m.in. przy Widowerze i Cilli) i efekt jest nawet lepszy, niż się spodziewałam.

Bardzo podobało mi się to, że historia opowiadana była z perspektywy Charmian, zwłaszcza biorąc pod uwagę jak ładnie pokazana jest tu jej przemiana z naiwnej zakochanej dziewczyny w świadomą stanowczą kobietę. Fascynujące są te momenty, kiedy musi sobie radzić sama, ale nie gorsze są te, kiedy Ronnie pojawia się na horyzoncie i układ sił się zmienia. Bardzo ładnie przedstawiono realia epoki, o której tak naprawdę niewiele wiem.

Mam jednak do Mrs Biggs pewną drobną, acz istotną, pretensję. Ponieważ związana jest z samą końcówką historii, to ostrzegam przed potencjalnymi spoilerami w kolejnym akapicie.

Serial zostawia Charmian w momencie, kiedy decyduje się wrócić do Australii, bo tam może być sobą, a nie tylko żoną tego Ronniego Biggsa. Pokazuje nam się bardzo pozytywne przesłanie, że pani Biggs jest ważna jako ona sama, a nie dodatek do „sławnego” męża. Jednocześnie kończy się dokładnie wtedy, kiedy z życia Charmian praktycznie znika Ronnie, sugerując, że może jako ona sama, jest ważna, to przecież nie na tyle interesująca, żeby wypełnić kolejny odcinek. Oczywiście historia musi się gdzieś zaczynać i kończyć, a jej dalsze życie było pewnie mniej interesujące, ale brzmiała mi w tej końcówce lekko fałszywa nuta. Poza nią, z czystym sumieniem polecam.

Metryczka:

ITV, 2012
5×60′
Mrs Biggs na IMDb
Mrs Biggs w Wikipedii

Trigger warning/Ostrzeżenia: nielegalna aborcja

Test Bechdel: 3/3

1614493085001_2636776911001_Mrs-Biggs-videostill-Ep4

Mrs_Biggs_Thumbnail

Reklamy

Jedna uwaga do wpisu “Mrs Biggs

  1. Pingback: Patrzenie: Code of a Killer, Mrs Biggs, DCI Banks | Ysabell's Weblog

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s