Po prawej stornie są pliki audio, chociaż ‘Goryla’
w ich wykonaniu trzeba zobaczyć – u mnie na wiki.smutek.pl
kilka zdjęć jest, ale zdecydowanie nie oddają one całości efektu )

Jak widać “Gdyby była” to dobra piosenka – ilu ludzi, tyle interpretacji…

Jednak te linki, które proponujesz pojawią się w notce dopiero w momencie, kiedy będzie to notka o Brassensie w sensie bardziej ogólnym. I – co najważniejsze, kiedy pomożesz mi taką notkę napisać, bo sama nie dam rady…

Do listy linków proponuję dodać:
http://georgesbrassens.artistes.universalmusic.fr/
http://www.georges-brassens.com/
http://eric.m.free.fr/
http://www.brassens.sud.fr/
http://www.paroles.net/chansons/1007.1/Georges-Brassens
http://loutreaux.chez-alice.fr/Brassens.html
http://www.aupresdesonarbre.com/
http://www.sete.fr/brassens/

a zwłaszcza http://www.analysebrassens.com/ , strona jedyna w swoim rodzaju, zawiaerjąca mnóstwo objaśnień i komentarzy do piosenek Brassensa.

Gratuluję bardzo celnych spostrzeżeń na temat płyty i pozdrawiam.

—
Przyznaję, zrobiło mi się głupio, bo udało mi się kogoś urazić, chociaż naprawdę nie chciałam. Mam nadzieję że p. Iwona się nie obraziła.

Nie był to główny temat tej notki, ale czuję się wywołana do tablicy, więc rozwinę kwestię “strasznego afektowania” – znam pni wykonania tylko z albumów 50xBrel i 45xBrassens, co pewnie jest zubożeniem pani dorobku.

Chętnie przyznaję, że śpiewa pani kobieco – jednak w kontekście tych konkretnie utworów nie jest to dla mnie zaleta sama w sobie. Zarówno Brel, jak i Brassens w większości wypadków tworzyli utwory bardzo “męskie” – takie na przykład “Mamo, tato” może być, owszem, śpiewane przez kobietę, ale ciężej uwierzyć, że była taka niedobra i łobuzerska – dlatego większe wrażenie robi, gdy śpiewa je mężczyzna.

Inna rzecz, to fakt, że najbardziej w pani wykonaniach przeszkadza mi to, że nie daje pani “wybrzmieć” melodii. Ciężko mi to opisać, zwłaszcza, że w żadnym wypadku nie jestem specjalistką, jednak mam wrażenie, że śpiewa pani dźwięki wszystkie bardzo “płytko”, urywając je i nie “ciągnąc” melodii. To trochę tak, jakby porównać klawikord z akordeonem. Na obu można zagrać to samo, ale efekt będzie znacząco inny. Ja, w muzyce francuskiej preferuję “akordeon”.

Właśnie opisany wyżej efekt, usiłowałam pokrótce oddać słowem “afektowany”, które może rzeczywiście nie być najlepsze.

Jednak po prostu pani sposób interpretacji Brela i Brassensa do mnie nie przemawia – pewnie, gdybym posłuchała pani w bardziej “kobiecym” repertuarze mogłabym mieć inne wrażenia. Niemniej – dziękuję serdecznie za komentarz.

—
Co zaś się tyczy “Gdyby była” – nie znam, niestety, wystarczająco dobrze języka francuskiego, żeby stwierdzić “co autor miał na myśli”. W alternatywnym tłumaczeniu (45xBrassens) końcówka brzmi “Niestety, zdrowa jest jak rydz | przeżyje wszystkich nas jak nic…”.

Oczywiście nie zmienia to faktu, że Brassensowi zdarzało się przyrównywać śmierć do kobiety (że wspomnę choćby “Wuja Archibalda”), ale mam wrażenie, że jednak nie można pozbawić tej piosenki prawa do interpretacji dosłownej (oczywiście – można oprócz, a nie zamiast)…

Mnie osobiście kojarzy się ona bardziej z piosenką z wcześniejszej płyty – “Jestem mały miś”. Tam też mamy wyjątkowo irytującą bohaterkę, którą jednakowoż podmiot liryczny kocha. I mam wrażenie, że właśnie za to podejście, kobiety kochają Brassensa…

I również – dziękuję serdecznie za komentarz.